Om jullie vast gerust te stellen, ik ben heel aangekomen, leef en ben gelukkig.

In het vliegtuig zat ik naast een vrouw wiens samen met haar man en 52 andere gepensioneerde dierenartsen op vakantie ging. Haar kleinzoon was nu ook stage aan het lopen in het buitenland. Leuke vrouw. Toen het vliegtuig te keer ging schreeuwde ze; 'Oh hou hem vast, hou hem vast. Hou hem in het midden!' Ik denk dat heel het vliegtuig het wel kon horen. We vlogen boven de zee en hadden last van turbulentie. Toen we neerdaalde stond er erg veel wind en gingen we veel heen en weer. Ondanks dat de zoon van mijn medepassagier zelf piloot was, zei ze zelf geen andere piloot te vertrouwen.

Eenmaal uit het vliegtuig ging ik mijn koffer ophalen. De mijne kwam alleen niet langs. Ik dacht dat ik een oud mannetje er vandoor zag gaan met mijn tas. Wetende over de groep gepensioneerde dierenartsen ging ik op zoek naar een groep 65plussers. Welke niet echt over het hoofd te zien wasNu alleen nog het juiste mannetje er uit pikken. Dat lukte! De man was opgelucht toen ik hem aansprak. Hij kon niet meer zo goed zien en had, net als mij, een rood lintje aan zijn tas gedaan. Een hereniging met mijn tas vond plaats. Waarna ik samen met de man opzoek ben gegaan naar zijn tas. Welke na een tijdje ook gevonden werd.

Toen opzoek naar de bus, op de manier die Hugo, mijn begeleider in Viseu, me had uitgelegd. Ik sprak een rede-expressos mannetje aan. Welke mij vertelde dat ik helemaal verkeerd zat en eerst met de metro moest om bij de bus te komen. Dus die instructie van Hugo kon ik wel laten. Kaartje gekocht, op de metro gestapt. Eenmaal uitgestapt regende het hard. Wat ik toen nog niet wist was dat ik nog 15 min moest lopen om bij de bus te komen. Stond ik daar een beetje in de regen wachtend tot Hugo me terug zou smssen met instructies.
Er kwam een jongen naar me toe, Daniel. Hij vroeg of ik altijd naar buiten ging als het regende om een douche te nemen. Ik moest lachen en we raakte aan de praat. Hij hielp me het busstation te vinden, droeg m'n koffer en hielp me met een ticket kopen. Hij wilde zelfs mee betalen. In de bus zou het nog 1u en 45min duren voordat ik in Viseu aan zou komen. Hier heeft Hugo me opgehaald, en heeft me afgezet bij mijn appartement. Ik deel een kamer met een Italiaans meisje.

30min hierna hebben Marcella en Lisanne (klasgenootjes uit NL die ook stage in Portugal doen) me opgehaald. We hebben samen met hun huisgenoten pannenkoeken gegeten. Iets wat voor hun een wonder was. Heb nog nooit zoveel foto flitsen in een uur gezien. Een erg leuke avond! Terug lopend naar mijn appartement regende het gigantisch. Rivieren van regen stromend langs de straten. Ben dan ook niet met droge voeten over gekomen.

Nu zit ik in het internetcafé aan de overkant van mijn appartement. Wachtend tot Hugo me een smsje stuurt voor een afspraak om mijn programma door te nemen. Ik heb al wat boodschappen gedaan bij de supermarkt.Vanavond komen Marcella en Lisanne weer langs om samen ergens wat te gaan eten.

Tot de volgende keer maar weer!