Hallo lieve mensen thuis,

Ze lachen me uit als ik vertel dat ik in de middag brood eet en 's avonds om 6 uur trek in een maaltijd krijg. Ook als ik om 22.30 naar bed ga, vinden ze dit te vroeg. Voel me helemaal geen outcast hoor. Ze zijn zelf raar.

De bazin van APPDA was boos op G geworden omdat hij, zonder het te laten weten, in het weekend niet was gekomen. Ze had hem gezegd dat hij zelf mocht weten of hij wel of niet zou komen. Maar blijkbaar wilde ze het wel weten. Toen we dinsdag 2 min te laat aankwamen bij haar huis (daar worden we altijd opgepikt) Was ze nergens te bevinden. Ik maakte de grap dat ze hem vast wilde terugpakken voor afgelopen weekend. Dit bleek werkelijkheid te zijn. Ze was er vandoor. En woest op G. Haar zoon wist dit ons te vertellen. Ik was uitgenodigd om later terug te komen om mee naar de zwemactiviteit te gaan. G niet. Fijn om te weten, deze manier van omgaan met elkaar.

De volgende dag ben ik naar een basisschool geweest. Ik met Sarah meegelopen , die hoe ze dat zelf noemde, spraak therapie gaf. Erg leuke vrouw. Ze heeft me alles laten zien en nader uitgelegd.
Hier in Portugal bestaan er geen speciale scholen. Het voordeel hiervan is dat ‘normale' kinderen en kinderen met speciale behoeften om leren te gaan met elkaar. Een nadeel hiervan is dat sommige kinderen hun extra behoeften niet krijgen, en hierdoor achterlopen, geen aansluiting in de klas vinden of zelfs in hun doen en wezen verslechteren. In de school waar ik was hadden ze wel een speciaal lokaal voor deze kinderen.
In de avond hebben de Italianen in het andere appartement pizza's voor iedereen gebakken. Was een erg gezellig en leuke avond. Toen ik de muziek van Anouk liet horen, kende ze het allemaal.

Donderdag was er weer de paarden therapie, en ook ik heb op het paard gezeten 8)

Vrijdag heb ik meegedaan met de sportactiviteit, op de militaire basis. Ik dacht die enge mannen in uniform elk moment zouden gaan schreeuwen, stampvoeten, salueren of erger me neer gingen schieten. Maar op spierpijn en een paar blauwe plekken na van al die hindernis dingen, ben ik heelhuids thuis gekomen.

Ook zaterdag heb ik stage gelopen. Weer gesport, alleen dan in een gymzaal in een school. Iets minder eng. We hebben allerlei spelletjes gedaan. Alleen de spierpijn is wel erger geworden..
In de avond ben ik met de Italianen naar een concert geweest. Traditionele muziek met kledij en al. Erg leuk om gezien te hebben! Hierna zijn we met een kleiner groepje wezen stappen.

Zondag was de dag van de grote opruim en schoonmaak. Ook hebben we wat mensen ontmoet in het internetcafé tegenover het appartement.

Vandaag werd ik wakker met tintelende armen. Ik dacht dat het niet meer over ging. Ik kan ook nog steeds niet wennen aan het bed. Maar ag, als je moe bent dan slaap je wel!
Het was een dag van het wachten. Eerst wilde ik naar ‘the office' gaan om te betalen voor de huur/mentorschap/Portugese lessen. Maar er was niemand. Na 2,5 uur wachten (lees tijd besteden in de winkels) was Hugo er. Hij ging er vanuit dat ik al het geld al cash bij me had. Erg vreemd, vond ik. Maar na mijn reactie heeft hij me een rekeningnummer gegeven om het geld op over te maken. Op stage was het ongeveer het zelfde verhaal. De kinderen waren er niet. Nog zo'n 2 uur van wachten. (lees luisteren naar Portugees gebabbel) Uiteindelijk toch nog de muziektherapie bij kunnen wonen.

Zo ga ik wat drinken met G en zijn vrienden, en wat er morgen gaat gebeuren is nog een grootse vraag. Dat zien we dan wel weer.

Ik mis mijn veilige Nederland met mijn familie en vrienden daar in. Maar weet daarnaast dat ik al deze belevenissen niet zou willen missen ;)

Heel veel liefs vanuit Portugal!