Jaahaa, ik leef nog!

Ik had al verwacht dat ik dit een keer zou schrijven. Want een blog bijhouden is meestal iets wat je toch niet doet. Het is te lang geleden dat ik wat op m'n blog heb gezet. Spijtig. Nu weet ik mijn chronologische wijze van gebeurtenissen niet meer. Van welke ik me op dit moment nog herinneren kan dan.

Met stage ben ik op bezoek geweest bij Nuno, een jongen van 20 met autisme. Samen met G heb ik bij de therapie sessie gezeten. Gek om te zien dat iemand van mijn leeftijd nauwelijks praat en moeite heeft bij het maken van een puzzel. De alledaagse dingen, zoals de afwas, worden hem elke dag weer aangeleerd.
Ook heb ik met stage gesport. Hardlopen. Helemaal mijn ding. Niet dus. Na 4 km begon ik te hyperventileren. Wie gaat er dan ook rennen als het 30 graden is? Nog een positief puntje? Jawel; ik heb nog een ander mooi stukje Portugal gezien 8)

In het weekend ben ik samen met Aurora en Cecilia naar Porto vertrokken. We wilden een gratis festival bijwonen. Jammer dat het de hele dag regende. We konden maar één act bijwonen. En hebben een museum van de binnenkant bekeken.
De volgende dag zijn we in Porto met Marcella en Lisanne op pad geweest. Voor hun de laatste dag in Portugal. Was erg gezellig. Lekker door de stad gelopen, een boottochtje, en wat terrasjes gepakt. We kregen zelfs een serenade van 5 muziek studenten. Gekleed in de traditionele 'batman' kleding. Het heeft in ieder geval wel een grote glimlach op mijn gezicht doen laten verschijnen.


Vorige week was er op stage een jongetje uit Engeland, Daniel. Zijn moeder komt oorspronkelijk hier vandaan. Zij had hem aangemeld voor de activiteiten. Erg leuk voor mij, want ik mocht met hem de activiteiten doen.
Voor G was het zijn laatste week stage. Dat word dus even pittig voor mij. Aangezien hij de enige was die met mij normaal Engels kon spreken.

Ook is m'n leuke familie langs geweest. Fijn om ze weer even te zien. We hebben samen een dagje besteed in de bergen, Estrella genaamd. En zijn lekker vaak uit eten geweest 8)

Eergisteren heb ik met een groep Portugezen en twee Italiaanse huisgenootjes geBBQ't. Dit op een berg(je) waar vanaf je geheel Viseu kon zien. Perfectie alom.

Gisteren is een oud huisgenootje, Pamela, terug gekomen. Ze miste het hier te erg. Zo meteen gaan we met z'n alle ergens wat drinken!

Vandaag heb ik een eigen activiteit met de kinderen gedaan. Spelen met rijst. Een grote bak gevuld met rijst, waarmee ze met hun handen in konden spelen. Om er een spelletje van te maken verstopte ik er een object in. De kinderen moesten dan raden welk object ik er in had verstopt voordat ze het er uit haalde. Dus moesten ze de vorm van het object herkennen. De kids reageerde er erg leuk op. Eentje vond het er zo lekker uit zien dat hij een hand vol rijst naar binnen werkte. Een ander vond het moeilijk om te stoppen met lachen en was niet weg te werken nadat de activiteit afgelopen was.

Morgen ga ik een heuse reiki therapie bijwonen. Ben benieuwd. Gekregen uitleg: ' It's a kind of massage without touching the body.' Zweverig of wat?

Ik krijg iedere dag te horen dat Portugal van Nederland gaat winnen. Het liefste willen ze allemaal dat ik de wedstrijd met hun ga kijken. Ik weet nog niet zo goed of ik dat wel wil. Maar daar komen we vanzelf wel achter.

Ik besef dat de tijd dat ik hier ben eigenlijk te kort is. Ik wil nog helemaal niet weg! Ga het nog lastig krijgen om afscheid te nemen. Ik heb samen met aurora al grote plannen gemaakt voor een heus afscheidsfeest. Zij zal ongeveer de zelfde tijd als mij vertrekken. Ook gaan we 'the red mountain' beklimmen. Lees: Object van de speeltuin beklauteren. Hierbij kruisen we nog een ding van ons 'to do before leaving' lijstje af.

In het bijzonder wil ik Jorissa feliciteren het behalen van haar atheneum diploma, Esther en Gea met het behalen van hun rijbewijs, Sanne complimenteren op haar nieuwe kapsel, Nico met het officieus behalen van zijn diploma, en Bram mijn excuses aanbieden voor het feit dat ik geen kip op een hond voor hem mee ga nemen naar Nederland.

Dikke Doei.

Basisschool, militaire basis en traditionele muziek.

Hallo lieve mensen thuis,

Ze lachen me uit als ik vertel dat ik in de middag brood eet en 's avonds om 6 uur trek in een maaltijd krijg. Ook als ik om 22.30 naar bed ga, vinden ze dit te vroeg. Voel me helemaal geen outcast hoor. Ze zijn zelf raar.

De bazin van APPDA was boos op G geworden omdat hij, zonder het te laten weten, in het weekend niet was gekomen. Ze had hem gezegd dat hij zelf mocht weten of hij wel of niet zou komen. Maar blijkbaar wilde ze het wel weten. Toen we dinsdag 2 min te laat aankwamen bij haar huis (daar worden we altijd opgepikt) Was ze nergens te bevinden. Ik maakte de grap dat ze hem vast wilde terugpakken voor afgelopen weekend. Dit bleek werkelijkheid te zijn. Ze was er vandoor. En woest op G. Haar zoon wist dit ons te vertellen. Ik was uitgenodigd om later terug te komen om mee naar de zwemactiviteit te gaan. G niet. Fijn om te weten, deze manier van omgaan met elkaar.

De volgende dag ben ik naar een basisschool geweest. Ik met Sarah meegelopen , die hoe ze dat zelf noemde, spraak therapie gaf. Erg leuke vrouw. Ze heeft me alles laten zien en nader uitgelegd.
Hier in Portugal bestaan er geen speciale scholen. Het voordeel hiervan is dat ‘normale' kinderen en kinderen met speciale behoeften om leren te gaan met elkaar. Een nadeel hiervan is dat sommige kinderen hun extra behoeften niet krijgen, en hierdoor achterlopen, geen aansluiting in de klas vinden of zelfs in hun doen en wezen verslechteren. In de school waar ik was hadden ze wel een speciaal lokaal voor deze kinderen.
In de avond hebben de Italianen in het andere appartement pizza's voor iedereen gebakken. Was een erg gezellig en leuke avond. Toen ik de muziek van Anouk liet horen, kende ze het allemaal.

Donderdag was er weer de paarden therapie, en ook ik heb op het paard gezeten 8)

Vrijdag heb ik meegedaan met de sportactiviteit, op de militaire basis. Ik dacht die enge mannen in uniform elk moment zouden gaan schreeuwen, stampvoeten, salueren of erger me neer gingen schieten. Maar op spierpijn en een paar blauwe plekken na van al die hindernis dingen, ben ik heelhuids thuis gekomen.

Ook zaterdag heb ik stage gelopen. Weer gesport, alleen dan in een gymzaal in een school. Iets minder eng. We hebben allerlei spelletjes gedaan. Alleen de spierpijn is wel erger geworden..
In de avond ben ik met de Italianen naar een concert geweest. Traditionele muziek met kledij en al. Erg leuk om gezien te hebben! Hierna zijn we met een kleiner groepje wezen stappen.

Zondag was de dag van de grote opruim en schoonmaak. Ook hebben we wat mensen ontmoet in het internetcafé tegenover het appartement.

Vandaag werd ik wakker met tintelende armen. Ik dacht dat het niet meer over ging. Ik kan ook nog steeds niet wennen aan het bed. Maar ag, als je moe bent dan slaap je wel!
Het was een dag van het wachten. Eerst wilde ik naar ‘the office' gaan om te betalen voor de huur/mentorschap/Portugese lessen. Maar er was niemand. Na 2,5 uur wachten (lees tijd besteden in de winkels) was Hugo er. Hij ging er vanuit dat ik al het geld al cash bij me had. Erg vreemd, vond ik. Maar na mijn reactie heeft hij me een rekeningnummer gegeven om het geld op over te maken. Op stage was het ongeveer het zelfde verhaal. De kinderen waren er niet. Nog zo'n 2 uur van wachten. (lees luisteren naar Portugees gebabbel) Uiteindelijk toch nog de muziektherapie bij kunnen wonen.

Zo ga ik wat drinken met G en zijn vrienden, en wat er morgen gaat gebeuren is nog een grootse vraag. Dat zien we dan wel weer.

Ik mis mijn veilige Nederland met mijn familie en vrienden daar in. Maar weet daarnaast dat ik al deze belevenissen niet zou willen missen ;)

Heel veel liefs vanuit Portugal!

Lissabon!

Dinsdag toch een andere dag dan ik had verwacht. Geen les, want we zijn gezamenlijk naar de markt geweest. Druk dat het daar was. Dit was omdat de mensen hier last van de crisis hebben, op de markt alles goedkoper is en ze net hun salaris hebben binnengekregen. Ze verkopen potten, pannen, bloemen, vruchten, noten, schoenen, kleding, planten, kippen, honden, katten, parkieten en nog meer in die trant. Erg naar om al die beesten in kleine kooitjes te zien. Hier is het meer dan normaal.
Terug bij het appartement zag ik dat mijn adapter voor het opladen van mijn notebook.was doorgebrand. Hoppaa, 36euries kwijt voor een nieuwe. In mijn eerste week tikt de teller wel aan op deze manier.
Naar stage ben ik niet geweest. Dit omdat de baas ziek was. (en daardoor niet wist wat ze met me aan moest, denk ik zo.)
Samen met G (collega en buurjongen) heb ik in het park activiteiten verzonnen om woensdag met de kinderen buiten te gaan doen. G is ook stagiaire en moet voor school een soort eindopdracht doen. Hij helpt mij bij het communiceren met de kids, ik help hem met zijn eindopdracht. Zo heeft hij me een paar extra woordjes geleerd.

Woensdag en donderdag heb ik samen met G de activiteiten met de kids uitgevoerd. Heerlijk om die kids te zien genieten. Daarnaast heb ik de Paarden therapie en zwemactiviteit/therapie bijgewoond. Zwemmen moet hier met een mooie badmuts op. Erg fijn, die streep op je voorhoofd als je hem af doet.

En toen was het weekend! Dat betekende deze keer met m'n koffertje in de bus naar Lissabon! Wat een lange rit. Wel liefst 3uur. Maar dat was het zeker waard. Erg slim was dat we het adres van het hotel nergens hadden opgeschreven. Gelukkig kon na een tijdje rond te vragen een politieagent ons helpen. Na dat we gesetteld waren zijn we terug de stad ingegaan. Lekker pizza gegeten. Ook hebben we een theaterstukje bijgewoond in het MUDE (mode) museum. Het stuk ging over gebroken harten, een voor een vertelde ze hun verhaal. Erg bijzonder om bij te wonen.
De volgende dag hebben we zo goed als alle toeristische plekjes bezocht. Mooi! Het viel me op dat alles een soort open plek heeft, is het geen plein dan wel een park. Het is niet overbevolkt en je kan relaxen waar je maar wilt. Jammer was dat het zonnetje niet altijd even zonnig was en de regen zich liet voelen.

In huis zijn nu 2 nieuwe Italianen aan gekomen. De namen zijn me even ontgaan. Eigenlijk heb ik het gewoon niet gehoord. Een studeert talen, waaronder Engels. Erg fijn voor de communicatie.

Vandaag weer Portugese les en stage. Heb een Nederlands collegaatje ontmoet. Ze geeft de muziek therapie. Leuk vrouwtje. Ze had twee kleine instructie/studie boeken voor me meegenomen over het werkveld. Heeft gezegd dat ik met vragen ook altijd bij haar terecht kan. Erg fijn dus!
Aan het einde van de muziekles werd een meisje boos, schreeuwde in het rond en beet en sloeg zichzelf. Het duurde zeker een uur (of langer) om haar te kalmeren. Wat ik wel bizar vond. Ik denk dat dit echt wel sneller had gekund. Toen ik om uitleg vroeg vertelde G me dat ze hier niet veel kinderen hebben met dezelfde handicap als haar. En daardoor ook niet de juiste middelen.

Voor nu ga ik lekker mijn bedje opzoeken, met een nieuwe dag op komst!

Genieten van strand en de eerste stagedag.

Zaterdag ben ik heerlijk samen met Marcella en Lisanne naar het strand in Aveiro geweest. Lekker in de zon gelegen en grote golven op ons af laten komen in het water. Het was heerlijk! Moe en verbrand kwamen we terug. Wat minder was is dat de terugreis niet zo soepel verliep. Het openbaar vervoer hier kent niet echt aansluitingen of enige vorm van duidelijkheid. Wij dachten dat we weer moesten instappen waar we ook uitgestapt waren. Niet dus. Ook het informatie punt van Aveiro kon ons niet verder helpen. De laatste bus gemist.. Het enige wat er op zat was de taxi.. en dat koste ons wel wat extra centen.

Toen ik bij m'n appartement was zat het huis vol met Italianen. 3 van mijn huisgenootjes gaven een afscheid feestje omdat ze weer terug naar Italië gingen. Ze hadden heerlijke pizza gemaakt. Het enige wat ik hoefde te doen was aanschuiven!
Laat in de avond zijn wij, Lisanne Marcella en Ik samen met de Spanjaarden, Juan, José, Bea, Rosa, Amanda en Lorena wezen stappen. Een ding dat ik niet moest doen was mijn tas op de grond leggen. Resultaat: Mobiel kapot. Het tweede ding, je kan hier stappen tot je er bij neervalt. Ik lag om 4.30 in m'n bed.

Zondag heb ik een nieuw mobiel gekocht. Ja, dan zijn winkels dus gewoon open! Ik heb de verkoopster in ieder geval die dag een ding geleerd; Deutsch is niet Dutch. Ik moet het nu doen met een Engels programma op m'n tellie. Jammer als je niet weet hoe je T9 uit moet zetten. Gelukkig is dit met behulp van Marcella gelukt.
Ook heb ik, om beter te kunnen slapen, mijn deken tussen het matras en hoeslaken gelegd. Oh , wat lag dat goed!

Vandaag ben ik eerst naar de Portugese les geweest. Daarna ben ik met m'n buurjongen, die ik G noem omdat naam niet uit spreken valt, naar m'n stage gegaan. Het lijkt net of ze alles hier in de relax modus doen. Niet dat ik daar vies van ben. Ze geven een soort therapie waarin de kinderen concentratie, kleuren en motoriek aanleren. Hierbij heb ik gezeten en af en toe geholpen. Erg interessant! Het zijn trouwens niet alleen kinderen met Autisme, maar ook met een geestelijke beperking. Dat word voor mij een uitdaging. Ik mag de zwemactiviteiten vanaf nu mee begeleiden. Ook mag aanschuiven bij een les op de 'High School' waar ik een methode aanleer die ze op de stage toepassen.

Zo meteen ga ik met mijn overige twee huisgenootjes de keuken en woonkamer herorganiseren voordat er de nieuwe mensen komen. Zodat we zelf ook nog een beetje het overzicht hebben.

Morgen zal ik weer hetzelfde programma hebben als vandaag.

Tot de volgende keer maar weer!

Intro stageplaats en portugese les.

Óla!

Whoei wat is het warm! Lopen ze hier gewoon in een lange spijkerbroek en trui aan... Dat betekend maar een ding: het kan warmer! Leuk om te zien dat ze het park optimaal gebruiken. Elk bankje is bezet, kinderen spelen in een overbevolkte speeltuin, oudjes lezen de krant, studenten studeren of spelen een kaart spelletje. Omdat er chloor in het water zit, bevorderd douchen je geur niet echt. Chloor stinkt! Veel bodylotion smeren is m'n oplossing.

Dinsdag had ik een afspraak met Hugo. Hij was er niet. Een andere begeleidster, Claudia, heeft me gezegd dat ik donderdag een introductie krijg op mijn stageplaats. Volgende maandag ga ik beginnen. Claudia heeft me een korte les Portugees gegeven. Deze krijg ik vanaf nu elke dag.
Ik heb gedurende mijn vrije tijd in het internet café gezeten en het dorpje verkend. Marcella en Lisanne hebben me meegenomen naar het winkelcentrum om avondeten te eten. Een snelle hap, maar erg goed!
Terug bij het appartement ben ik mee uit geweest met huisgenootjes. Dit is erg goedkoop hier. Een glaasje port koste me 80cent. Desondanks ze onderling veel Italiaans spreken, heb ik veel met ze gelachen.
Om 1.30 lag ik in mijn bed. Welke niet bepaald lekker slaapt. Alsof je op een steen ligt. Bij elke draai word ik weer wakker. Klein extra feitje: ik draai veel.

Gisteren (woensdag) had ik een Portugees lesje, ben ik door Andrea, een andere begeleidster, meegenomen naar een 'High School' en heeft ze me een goedkopere supermarkt laten zien. Ook ben ik naar het winkelcentrum geweest om wat missende spulletjes te kopen. En ook wat dingen die ik eigenlijk niet nodig heb. 8) Bij een kassa sprak de vrouw achter me mij aan. Toen ik zei dat ik haar niet kon verstaan. Ze zei; 'Oh now I understand. You are so tall and pretty, Portugese girls aren't. You could marry my cousin, he is tall and pretty too.' Uuh, okee dan. Gewoon blijven lachen.
Huisgenootjes Aurora en Cecilia maakte het avond eten. Dit hebben we opgegeten met Renzo, Maria en Pamela.
Omdat er wat huisgenootjes weg gaan hebben we in de avond met z'n alle een drankje gedaan bij een café. Ook zijn er een aantal nieuwe Spanjaarden aangekomen, die verblijven in het appartement tegenover die van mij. We wilde hun vragen of ze mee kwamen. Ze deden de deur niet open en sloten de ramen. Bang misschien?

Vandaag ben ik, samen met Hugo en Andrea, op bezoek geweest bij mijn stage. We zouden om 9.30 vertrekken. Ik was op de Diana manier 5min te laat. Hugo daar in tegen was op de Portugese manier 40 min te laat. Maar we zijn er gekomen!
De stage plaats heet APPAD en is een activiteitencentrum voor autistische kinderen. Het gebouw was vroeger een psychiatrische instelling. En is onderdeel van het ziekenhuis.
Ze bieden o.a. muziektherapie, therapie met paarden en zwemactiviteiten. Hiernaast hebben ze gezamenlijke ruimtes voor andere activiteiten. Zoals knutselen, spelletjes spelen en gymmen. Het ziet er gezellig uit. Ze volgen niet bepaald ARBO richtlijnen. Maar wat boeit mij dat nou. Ik ben alleen 30cm langer dan de gemiddelde Portugees.
Ik heb een werkrooster gekregen. Heb veel ochtenden vrij behalve op donderdag. Vrijdag was eigenlijk mijn vrije dag. Maar volgens Hugo kennen ze hier geen vrije dagen. Ag, wie weet is er wel wat te regelen met de directrice.
Een jongen rond mijn leeftijd werkt daar ook. Zijn naam is Guilheime, spreekt Engels, woont toevallig vlak naast mijn appartement en heeft het zelfde rooster als mij. Kan ik lekker met hem meerijden. Ideaal!
Van 2 tot 6 ben ik, samen met 6 Spanjaarden, naar de Portugese les geweest. Best lastig omdat Claudia de les in het Spaans gaf en mij soms in het Engels een korte uitleg. Daarnaast was het niveau erg hoog omdat Spaans en Portugees erg op elkaar lijken. Niettemin heb ik toch wat woordjes en uitspraken geleerd.
De Spanjaarden zijn aardig. 4 van de 6 kunnen redelijk engels. Ik zit nu met ze in het internetcafé.

Tchau!

Let the adventure begin!

Om jullie vast gerust te stellen, ik ben heel aangekomen, leef en ben gelukkig.

In het vliegtuig zat ik naast een vrouw wiens samen met haar man en 52 andere gepensioneerde dierenartsen op vakantie ging. Haar kleinzoon was nu ook stage aan het lopen in het buitenland. Leuke vrouw. Toen het vliegtuig te keer ging schreeuwde ze; 'Oh hou hem vast, hou hem vast. Hou hem in het midden!' Ik denk dat heel het vliegtuig het wel kon horen. We vlogen boven de zee en hadden last van turbulentie. Toen we neerdaalde stond er erg veel wind en gingen we veel heen en weer. Ondanks dat de zoon van mijn medepassagier zelf piloot was, zei ze zelf geen andere piloot te vertrouwen.

Eenmaal uit het vliegtuig ging ik mijn koffer ophalen. De mijne kwam alleen niet langs. Ik dacht dat ik een oud mannetje er vandoor zag gaan met mijn tas. Wetende over de groep gepensioneerde dierenartsen ging ik op zoek naar een groep 65plussers. Welke niet echt over het hoofd te zien wasNu alleen nog het juiste mannetje er uit pikken. Dat lukte! De man was opgelucht toen ik hem aansprak. Hij kon niet meer zo goed zien en had, net als mij, een rood lintje aan zijn tas gedaan. Een hereniging met mijn tas vond plaats. Waarna ik samen met de man opzoek ben gegaan naar zijn tas. Welke na een tijdje ook gevonden werd.

Toen opzoek naar de bus, op de manier die Hugo, mijn begeleider in Viseu, me had uitgelegd. Ik sprak een rede-expressos mannetje aan. Welke mij vertelde dat ik helemaal verkeerd zat en eerst met de metro moest om bij de bus te komen. Dus die instructie van Hugo kon ik wel laten. Kaartje gekocht, op de metro gestapt. Eenmaal uitgestapt regende het hard. Wat ik toen nog niet wist was dat ik nog 15 min moest lopen om bij de bus te komen. Stond ik daar een beetje in de regen wachtend tot Hugo me terug zou smssen met instructies.
Er kwam een jongen naar me toe, Daniel. Hij vroeg of ik altijd naar buiten ging als het regende om een douche te nemen. Ik moest lachen en we raakte aan de praat. Hij hielp me het busstation te vinden, droeg m'n koffer en hielp me met een ticket kopen. Hij wilde zelfs mee betalen. In de bus zou het nog 1u en 45min duren voordat ik in Viseu aan zou komen. Hier heeft Hugo me opgehaald, en heeft me afgezet bij mijn appartement. Ik deel een kamer met een Italiaans meisje.

30min hierna hebben Marcella en Lisanne (klasgenootjes uit NL die ook stage in Portugal doen) me opgehaald. We hebben samen met hun huisgenoten pannenkoeken gegeten. Iets wat voor hun een wonder was. Heb nog nooit zoveel foto flitsen in een uur gezien. Een erg leuke avond! Terug lopend naar mijn appartement regende het gigantisch. Rivieren van regen stromend langs de straten. Ben dan ook niet met droge voeten over gekomen.

Nu zit ik in het internetcafé aan de overkant van mijn appartement. Wachtend tot Hugo me een smsje stuurt voor een afspraak om mijn programma door te nemen. Ik heb al wat boodschappen gedaan bij de supermarkt.Vanavond komen Marcella en Lisanne weer langs om samen ergens wat te gaan eten.

Tot de volgende keer maar weer!

Welkom op mijn Reislog!

Ha, leuk dat ik je hier vind.

Over 3 dagen zit ik in een vliegtuig voor een zeven weeks durdende stage in Portugal, Viseu.

Ik moet hierover een reisverslag schrijven. School raadde me aan om een blog bij te houden. Zo kan ik mijn belevingen in chronologische wijze teruglezen. Handige tip. Aangezien ik altijd hard moet na denken als iemand me vraagt naar de invulling van de afgelopen week.

Ik zal hier watverhaaltjesschrijven om gelezen te laten worden. Ook zal ik watfoto'splaatsen voor wat extra vorm. Daar verwacht ik dan natuurlijk wel een leuk berichtje voor terug.

Als je behoefte hebt aan tijdsvulling kun je je aanmelden voor een mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de kolom aan je rechterhand. Krijg je iedere keer een e-mail wanneer ik iets nieuws plaats. Ook als je het gewoon leuk en interessant vind om alles te lezen is dat een optie.

Tot de volgende keer dan maar weer.

Liefs, Diana